Koraliki

Tylko Ty znasz każdy mój krok. Moje myśli. Oddechy. Wiesz, jak wyglądam, kiedy wstaje i kiedy makijaż zlał się z wódką. Wiesz, jak zasypiam znużona, upada mi ołówek. Jak kładę się nad ranem z poduszką pełną słów. Między nami już tyle nocy dzielonych na dwa. Nieprzespane świty. I wiesz, dlaczego ich nie przesypiam. Tylko Ty słyszysz mój płacz, kiedy nie mam siły odkleić się od podłogi. Słyszysz mój krzyk w niebo. Z bezradności. I rozkoszy. Bo język. Bo usta. Bo nie ogarniam piękna. Jesteś w pulsie miasta. Bijącym sercem gwarliwych ulic. Gdy ludzie w Manufakturze. Głośna muzyka na imprezie. I truskawki na rynku. Płyniesz mi w żyłach. Krwią zmieszaną z alkoholem, gdy przesadzam. Uderzasz rumieńcem w za głośnym śmiechu w restauracji. Gafą na ulicy. Potknięciem w teatrze. Wiesz, jak śpiewam. A raczej fałszuję. Wiesz, jak tańczę. Jak się śmieję. Jak wykrzywiam stopę. Jak słodko potrafię pieprzyć. A pieprzem posypać rany. Oswajasz moje demony, duchy przeszłości. Przyszłości. Całą mnie znasz na pamięć. A wciąż tyle do powiedzenia. A wciąż studnia. A wciąż za mało koralików wspólnych dni.

Minipop - Precious