wtorek, 24 czerwca 2014

różowy

Nie rozumiem szklanki. Ani czerwonego smoka. Zbyt twardo chodzę po ziemi. Tylko raz jeden zwariowałam. W ciągłości do dziś. Do jutra. Do srebrnych nitek czasu.
o

3 komentarze:

  1. DariaTyborska25 czerwca 2014 10:50

    ja wariuję non stop

    OdpowiedzUsuń
  2. ananke27 czerwca 2014 22:13

    srebrne nitki czasu- boże, jakie to piękne! :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Aleks(andra)13 lipca 2014 13:57

    Oderwij czasami stopy od podłoża, od asfaltu i betonu, stąd inaczej świat wygląda. Nie, lepiej nie.

    OdpowiedzUsuń

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)